Feliz Navidad, Sr. Cartero

Siempre que llega el mes de diciembre, por poco que nos guste la navidad, no podemos evitar dibujar una pequeña sonrisa cuando pensamos en la de días libras, cenas y encuentros que nos esperan y, en fin, el trabajo se relaja.


Pero no para todos. Impregnado del espíritu navideño, sí, del mismo espíritu que invadía el oscuro alma de Mr Scrhunch, saludé como de costumbre al amable cartero que nos visita en el trabajo todos los días, y se me ocurrió espetarle: “Llega la Navidad, esas fechas entrañables llenas de amor, amistad, ternura y un montón de cartas a lo Reyes, paquetes y regalos de empresa”...


El veterano Mr. Postman ni se inmutó. Su experiencia hizo que me replicase con la rapidez, certeza, y contundencia de Harry el Sucio: “ Tienes razón, lástima que con tanto trabajo tu carta a los Reyes no vaya a llegar. Ah, la Navidad! Que triste es sin regalos.”


Mr Postman, feliz Navidad y sirva también para felicitar a todos y todas a los que estos días le suponen, por encima, un trabajo extra.

miserables

Miserable. Es una palabra que tiene como primera acepción la referencia a la desdicha, la infelicidad e incluso a lo mezquino. Pero aquí me refiero a la acepción por la que más se utiliza ultimamente: Perverso, abyecto y canalla.

 

Existe un linea imaginaria. Es la del respeto, entre compañeros, conocidos, entre quienes recorremos juntos por cualquier circunstancia, un tramo del camino de la vida. El conocimiento de los límites, es, precisamente, una de las mayores muestras de madurez que puede demostrar una persona. El comportamiento hacia los demás te define, por eso, por convención (y no por norma escrita, ni por estatutos) se trazan estas líneas.

 

Duele cuando quienes las traspasan, lo hacen por egoismo. Por anteponer, sin medida, sus intereses personales. Duele que existan personas que vulneran los derechos de los demás y ponen en peligro el trabajo, los proyectos personales o la amistad de terceras personas, con el único afán de conseguir sus objetivos, no siempre tan nobles como publicitan.

 

No hace mucho he recibido un golpe de este estilo de personas. Un miserable ha decidido intentar poner en riesgo mi puesto de trabajo... la típica llamada que busca, al menos un toque de atención de tus superiores que provoque en mí el miedo o la zozobra. Pues objetivo no conseguido, que lo sepan.

 

Si este miserable piensa que este tipo de jugadas, a lo Chicago años 20, me puede hacer cambiar de actitud en defensa de mis ideales... que espere sentado.

 

Aunque reconozco que sí me ha causado pena una cosa. Que haya creado escuela. Una persona que por su edad, su trayectoria vital me había parecido acreedor de respeto, ha demostrado una inmadurez y una falta de savoir faire impropias de lo que pretende representar. En definitiva, con su comportamiento ha demostrado ser un "miniyo" del miserable mayor.

 

Por defender una posición política (ni siquiera unos ideales, listillos, que no los habeis tenido en la vida y me careo cuando querais y donde querais para hablar de ello) no es necesario apuñalar compañeros, y menos aún negar a los compañeros el diálogo con los demás, justificándose con mentiras. 

 

No espereis de mí venganza, ni siquiera atención. Lo único que puedo ofreceros, y lo siento, es desprecio. Porque no soy perfecto, y reconozco que padezco de rencor y falta de capacidad para el perdón.

 

Mi gran satisfacción proviene de haber sido de los últimos en saber cómo sois. La gente os tiene calados, y, por lo tanto, el daño que podeis hacer es menor, y no hay necesidad de pública denuncia o poneros el sanbenito o el capirote. El futuro os depara el ostracismo y el olvido. La vida, a, reconozco que solamente a veces, es justa. En este caso lo vereis en breve, "amigos".

 

Lamento que el mensaje se haga confuso para quienes no conozcan a los destinatarios pero dada su facilidad para saltar la linea roja y los estándares de comportamiento, prefiero reservarlos. El que tiene que saberlo o de verdad quiere, puede saber quiénes son.  

Festa dos Socialistas de A Baña

Na Baña xa hai tempo que non se gana. E nótase na xente. Hai un ruxe ruxe de motor a tope para que Enrique sexa alcalde dentro de dous anos. Na foto, co meu colega da infancia e mocidade, e para sempre amigo da alma (camiño de ser tamén consogros), José Ramón, e a súa compañeira Madalena. Están Pilar e Iván Puentes: o novo "Llanero Solitario de Fene". O que saca a foto é JM Lage. 

  http://xachedigo.blogspot.es/img/festapsoeabana.jpg

Por primeira vez coincido cun funcionario

Hoxe chegoume por e-mail este escrito que comparto plenamente. Esto non é novidoso. O novidoso e que se trata dunha reivindicación sindical de funcionarios. Normalmente non estou nada de acordo con este colectivo. Pero son verdades como puños. Empregadas de xeito demagóxico, si, pero iso só supón darlle ao destinatario da mensaxe unha medida da súa propia medicina.

Por certo. Se queredes máis empatía entre a cidadanía, atendede con máis simpatía carallo, que parece que por ter unha praza de por vida e a obriga de pasar por vos para un trámite vos convertera en "gardas do anel". E senón mirade para atrás e pensade nos do horario de oito a oito sábados incluídos, e rouban tempo de onde poden para cumprir con ese privilexio de atención ao público. Se non o digo exploto.

 

SÍ, ES INDECENTE

           Ha dicho la Presidenta de la Comunidad de Madrid que es
indecente que mientras la inflación es -1%, los funcionarios además de
tener plaza fija, tengan una subida salarial del 5% (gran mentira por
 cierto). Objetivo: congelarles el sueldo.

            Me gustaría transmitirle a esta Sra. lo que considero  indecente.
 INDECENTE, es que el salario mínimo de un trabajador sea de 624 EUR/mes y
 el de un diputado de 3.996 pudiendo llegar con dietas y otras prebendas a
 6.500 EUR/mes. INDECENTE, es que un catedrático de universidad o un
 cirujano de la sanidad pública ganen menos que el concejal de festejos de
 un ayuntamiento de tercera. INDECENTE  es que los políticos se suban sus
 retribuciones en el porcentaje que les apetezca, (siempre por unanimidad,
 por supuesto, y al inicio de la legislatura). INDECENTE es comparar la
 jubilación de un diputado con la de una viuda. INDECENTE es que un
 ciudadano tenga que cotizar 35 años para percibir una jubilación y a los
 diputados les baste sólo con siete y  que los miembros del gobierno para
 cobrar la pensión máxima solo necesiten jurar el cargo. INDECENTE es que
 los diputados sean los únicos trabajadores (¿?) de este país  que están
 exentos de tributar un tercio de su sueldo del IRPF. INDECENTE es colocar
 en la administración a miles de asesores (léase amigotes con sueldo) que
 ya desearían los técnicos más cualificados. INDECENTE es el ingente dinero

 destinado a sostener a los partidos aprobados por los mismos políticos que

 viven de ellos. INDECENTE es que a un político no se le exija superar una
 mínima prueba de capacidad para ejercer su cargo (y no digamos intelectual

 o cultural). INDECENTE es el coste que representa para los ciudadanos sus
 comidas, coches oficiales, chóferes, viajes (siempre en gran clase) y
 tarjetas de crédito por doquier. INDECENTE es que sus señorías tengan seis
 meses de vacaciones al año.  INDECENTE es que sus señorías cuando cesan en
 el cargo tengan un colchón del 80% del sueldo durante 18 meses. INDECENTE
 es que ex ministros, ex secretarios de estado y altos cargos de la
 política cuando cesan son los únicos ciudadanos de este país que pueden
 legalmente percibir dos salarios del erario público. INDECENTE es que se
 utilice a los medios de comunicación para transmitir a la sociedad que los
 funcionarios sólo representan un coste para el bolsillo de los ciudadanos.

 INDECENTE es que nos oculten sus privilegios mientras vuelven a la
 sociedad contra quienes de verdad les sirven.
 ¿ Y mientras, hablan de política social y derechos sociales?
 ¡¡QUÉ INDECENTE!!


 ESTA SI DEBERIA DE SER UNA DE ESAS CADENAS QUE NO SE DEBE ROMPER, PORQUE
 SOLO NOSOTROS PODEMOS PONERLE REMEDIO A ESTO, Y ESTA, SI QUE TRAERA AÑOS
 DE MALA SUERTE SI NO PONEMOS REMEDIO.
 

Young, Jung e amigos que xa che digo...

Desde que fixen o blog sufro desa enfermidade da que din padecer os escritores presionados polos editores. Fuxiron do meu lado as musas e non deixaron dirección nin teléfono de contacto. Por iso pedín axuda no Facebook.

 

Os meus cibercolegas non fallaron. Á velocidade da luz, navegando pola fibra óptica e o ciberespacio chegaron as primeiras accións de socorro. Ata que... manda carallo. Apareceu Neil Young. E os meus ciberamigos amosaron o seu lado máis freak, ese que os fai añorables e diferentes. A axuda e eu quedou de lado, e as opinións sobre o pusilánime cantautor, xunto coas competencias sobre o nivel de coñecemento do folkrock de finais de século agromaban ata o punto de deixarme de lado.

 

Como cando montas unha festa e acabas nun rincón porque resulta que os convidados descobren de golpe que tes un Karaoke, que, por certo, tí odias.

 

Pensei entón en recomendarlles cambiar a Young por Jung. Nunha palabra, que se fagan mirar esas paixóns desenfreadas que lle enchen o disco duro de información anacrónica e inútil (?). Co pai da sicolxía profunda igual atopaban as orixes do seu problema.

 

Pero de seguro que o discípulo escollido sería un porteño de fondas raíces na música hippie e as súas secuelas finiseculares e a cousa acabase nunha nebulosa de fume de pipa de auga.

 

Ademáis non podo acusalos de non ter conseguido o seu fin. Axudáronme. Elas volveron, e a eles lles dedico este post. Grazas por estar aí.

Indescriptible

Alguén pode votar máis algo del uz sobre as circunstnacias da morte de Carradine. Segundo se deriva da opinión da policía tailandesa, a técnica ¿é tan coñecida que só me parece rara a min? Por certo, posición na que se atopou a Kung Fu ¿non podería tamén vincularse a un rito satánico ou algo parecido, que abrise a vía do suicidio ou o asasinato ritual?

 

Mirade o enlace e falamoshttp://www.lavozdegalicia.es/genteytelevision/2009/06/05/00031244181155431789756.htm

 

http://xachedigo.blogspot.es/img/carradine.jpg 

A propósito de David Carradine

Morreu Kung-Fu. O que provoca rima irreverente e barata duns compañeiros de taberna. Fixeron a mesma rima cando a morte de Paquirri e eso que non rimaba, pero son así, cervexeiros. Non quero enredar neste asunto e si afondar no pasamento de David Carradine. Un home que quizá non puido levar sobre as costas a pesada carga de ser recoñecido como un exemplo de filosofía vital na pantalla e logo tela cagado de xeito tan recurrente na súa vida privada. O que sae pola tele e mentira... dicía miña aboa, de quen admirei sempre a capacidade de ler subtítulos ata os 90 sen gafas e a de comprender o humor de Harold Loid mellor que o pesado do programa de cine da 2. Pero logo engadía: ...verdade?. Sempre queda esa duda, ese pouso de si un é capaz de actuar e punto. Pois si, eso é ser artista.E ninguén pode ser tan bocoma o pequeno saltamontes. Polo que mais queirades.

Lástima que xa non teña a oportunidade de comentarlle a miña aboa que a vida me ensinou que hai moitos David Carradine coa mesma doble imaxe que Kung Fu. A vida me permitiu coñecer mais dun personaxe con personalidade de denario, peso, ou euro falsos: Moedas con dúas caras. Unha bonita e outra fea. Por desgracia a fea é ca que sempre me toca bailar...e a peza mais longa.

El blog de Javier Carnota y familia.

El blog de Javier Carnota y familia.

Suscríbete

RSS | Atom

Contacto

Contactar

Albergado en:blogspot.es

Noticias: Noticias

Contador gratis contadorplus.com Contador gratis contadorplus.com